Informujemy, że z przyczyn technicznych realizacja wysyłek odbędzie się jutro. Za opoźnienie przepraszamy.

Miecze wikingów – jakie były?

W kręgu nordyckich legend nie ma symbolu bardziej porywającego niż miecz. To ostrze, które nie tylko przecina powietrze, ale również przeprowadza nas przez zakamarki legend i historii. Jednak, poza legendami, świadectwem rzeczywistej siły i umiejętności ludzi Północy są odkrycia archeologiczne, które rzucają coraz to nowe światło na tajemnicze aspekty tych potężnych broni. Jakie więc były wikińskie miecze?

Z legend i mitów

Jednym z najbardziej znanych przykładów potęgi miecza w kulturze wikingów jest historia Offy z Angel. Był on synem króla, który stanął do walki z dwoma Sasami. Miecze, które miał, uległy jednak złamaniu podczas starcia. Jego stary, niewidomy ojciec, król Wermund, postanawia wydobyć ze ziemi swój stary miecz o imieniu “Skræp”. Spoczywał on w ziemi od czasu, gdy właściciel stał się zbyt stary i słaby, by skutecznie go używać. Offa został wyposażony w ten rodzinny skarb i użył go, by wygrać swoją walkę. Za każdym razem, gdy miecz trafiał w przeciwników Offy, król Wermund krzyczał: „To Skræp uderzył!”. Ta historia doskonale ilustruje ogromne znaczenie, jakie miało przywiązane do miecza jako broni. Ostrze mogło mieć nawet imię, jak w przypadku historii o Offie. Miecze z imionami odgrywały rolę w wielu innych opowieściach. Innym przykładem jest Sigurd, który nosił specjalny miecz o nazwie Gram, wykuty z połamanego miecza jego ojca.

Miecze wikingów – świadectwa z epoki

Aby dowiedzieć się więcej o tych potężnych broniach, należy sięgnąć po dowody archeologiczne. Duża liczba znalezisk mieczy może dostarczyć wiele informacji. Miecze Wikingów miały wymiary zazwyczaj około 90 cm długości i 4-6 cm szerokości. Zazwyczaj były obusieczne i mogły być wytwarzane w kraju lub importowane. Ich ostrza czasem ozdabiano różnymi wzorami.

Rękojeści mieczy miały różne kształty i bywały wykonane z kości, poroża lub cennych metali, takich jak złoto i srebro. Miecze były drogą bronią, dlatego też dużo wysiłku wkładano w dekorowanie ich rękojeści lub jelców. Głowica, która działała jako przeciwwaga do ostrza, bywała zdobiona metalami szlachetnymi lub misternymi wzorami. Samo ostrze często posiadało tak zwane zbrocze, czyli podłużne wgłębienie biegnące wzdłuż środka. Pomagało ono zaoszczędzić cenny metal i uczynić miecz lżejszym.

Miecze jako Dary i Ofiary

Znamy miecze wikingów głównie ze znalezisk pochówków, datowanych na wczesny okres wikiński. Zazwyczaj to osoby wysokiego statusu chowano z mieczami w epoce wikingów. Nie wszyscy wojownicy wikińscy mieli miecz; były to bronie prestiżowe. Miecze stanowiły bardzo cenne przedmioty i mogły być przekazywane z pokolenia na pokolenie. Były także dawane jako prezenty osobom wysokiego statusu, aby pozostać z nimi w dobrych stosunkach.

Najlepsze ostrza mieczy, jakie Wikingowie mogli nabyć, importowano z rejonu Renu. Ich ostrza nosiły nazwę „ULFBERTH”, co oznaczało najlepsze miecze tamtych czasów wykonane z wysokiej jakości stali. Jedna z teorii głosi, że Ulfberth był mistrzem odpowiedzialnym za produkcję tych mieczy w Cesarstwie Frankońskim w IX wieku. Jednakże, znaleziska z taką inskrypcją pojawiają się aż do XI wieku, więc nazwy również dobrze mógł używać konkretny warsztat lub naśladowcy.

Znaczenie w Kulturze Nordyckiej

Miecze ceniono w kulturze nordyckiej bardzo wysoko, ponieważ ich produkcja wiele kosztowała. Co za tym idzie, stały się symbolem wysokiego statusu. Posiadanie miecza było sprawą wielkiego zaszczytu, a osoby zamożne często posiadały ozdobione srebrnymi akcentami i inkrustacjami miecze. Większość wikingów posiadała miecz, ponieważ jedna wyprawa zazwyczaj wystarczała, aby zdobyć dobrą broń. Wolni, bogatsi ludzie posiadali bardziej ozdobione bronie, podczas gdy biedniejsi używali toporów lub włóczni. O konkretnej wartości miecza wikingów do walki wspomniano w sadze Laxdæla. Było to pół korony, co odpowiada cenie szesnastu krów mlecznych. Wytwórstwo takich przedmiotów było bardzo skomplikowanym przedsięwzięciem, a wiele ostrzy mieczy importowano z obcych krajów, takich jak Nadrenia. Miecze mogły być kute nawet przez miesiąc, a ich cena sprawiała, że przekazywano je z pokolenia na pokolenie. Często im miecz był starszy, tym stawał się bardziej wartościowy.

Miecze wikińskie – potęga, prestiż, moc

Miecze wikingów nie tylko były narzędziami walki, ale również reprezentowały potęgę, prestiż i dziedzictwo. Ich produkcja i dekoracja wymagały wielkiego wysiłku i umiejętności, co sprawiało, że były nie tylko skuteczną bronią, ale również sztuką w sobie. Dzięki nim, wikingowie zapisali swoje imię na kartach historii jako nieustraszeni wojownicy i odważni odkrywcy.

PODZIEL SIĘ ZE ZNAJOMYMI

podobne wpisy

Aktualności

Jaki miecz dla Wikinga?

Typologia Petersena – skąd się wzięły te literki? Jan Petersen był norweskim archeologiem działającym w pierwszej połowie XX wieku. W 1919 roku uzyskał on stopień

Czytaj więcej »

Zapisz się do naszego newslettera i odbierz 5% rabatu

Wyślemy Ci raz w miesiącu informację o promocjach, nowościach, naszych wyjazdach i przede wszystkim ciekawostki ze świata Wikingów i Słowian.